Οι Παξοί, ο Βιεναμίν των Ιονίων Νήσων, είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών και βραχονησίδων, με μεγαλύτερα τη νήσο Παξοί και τους Αντίπαξους. Βρίσκονται 7 μίλια νότια της Κέρκυρας, σε απόσταση 8 μιλίων από τις ακτές της Ηπείρου στη βορειοδυτική Ελλάδα και 12 μιλίων από την πόλη της Πάργας. Τόσο οι Παξοί όσο και οι Αντίπαξοι έχουν μακρόστενο και στενό σχήμα, που θυμίζει σαύρα. Τα νησιά καλύπτουν έκταση 19 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 3 τετραγωνικών χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Οι Παξοί είναι ένα νησί με ατελείωτους ελαιώνες, ενώ οι Αντίπαξοι είναι ένας μεγάλος αμπελώνας. Οι ανατολικές ακτές των νησιών είναι ήπιες και ομαλές, ενώ οι δυτικές είναι επιβλητικές και απότομες, με εντυπωσιακούς φυσικούς σχηματισμούς: σπηλιές, καμάρες, θολωτές μορφές, κάθετους γκρεμούς κ.ά.
Ο Γιώργος Ανεμογιάννης ή Παξινός (Παξοί 1798 – Ναύπακτος 1821) είναι ήρωας και Εθνομάρτυρας της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Ένας από τους πρώτους πυρπολητές του ελληνικού στόλου.
Ο Ανεμογιάννης καταγόταν από τους Παξούς και ήταν ναύτης στο πλοίο της Μπουμπουλίνας “Οι Σύμμαχοι“, που συμμετείχε στην πολιορκία της Ναυπάκτου.
Η Ναύπακτος ήταν η πιο ισχυρή ναυτική βάση τον Τούρκων στον Κορινθιακό κόλπο. Προστατευμένη η πόλη και το φρούριο της από τα ισχυρά φρούρια του Ρίου και του Αντίρριου θεωρείτο από τούς Οθωμανούς απρόσβλητη. Οι οπλαρχηγοί Διαμαντής Χορμόβας, Κωνσταντίνος Σιαδήμας και Γεώργιος Πιλάλας με 3.000 άνδρες επιχείρησαν να επιτεθούν στην πόλη. Χωρίς όμως κανόνια και πλοία η πολιορκία δεν θα είχε αποτέλεσμα και γι’ αυτό ζήτησαν ενίσχυση από τα νησιά.
Στις 20 Μαΐου πλοία από Ύδρα, Σπέτσες και Γαλαξίδι αγκυροβόλησαν μπροστά στο φρούριο της Ναυπάκτου (Έπαχτος). Σε σύσκεψη οπλαρχηγών και ναυάρχων, αποφασίστηκε να γίνει πρώτα έφοδος κατά του Αντιρρίου. Στις 24 του μηνός, οι επαναστάτες κατέλαβαν την θέση Παναγιά, μεταξύ Αντιρρίου και Ναυπάκτου, διακόπτοντας έτσι την επικοινωνία. Στη συνέχεια, μετέφεραν από τα πλοία στην ακτή πυροβόλα με αρχηγό τον Σπετσιώτη πλοίαρχο Μανώλη Ορλάνδο και ξεκίνησαν τον κανονιοβολισμό τού Αντιρρίου και της Ναυπάκτου. Οι Τούρκοι της Ναυπάκτου αποσύρθηκαν στο φρούριο.
Την άλλη μέρα, ο Διαμαντής Χορμόβας εξόρμησε για κατάληψη του Αντιρρίου. Στην προσπάθεια του όμως να ανέβει στις επάλξεις τού κάστρου, έπεσε νεκρός από βόλι, αναγκάζοντας τα παλληκάρια του σε υποχώρηση. Μετά την αποτυχία του Χορμόβα, αποφασίστηκε η πυρπόληση τού τουρκικού στόλου από τον λοστρόμο Γιώργο Μυργιαλή (θα κατασκεύαζε το πυρπολικό), που υπηρετούσε στον «Αχιλλέα» του Νικολάου Μπόταση και από τον ναύτη Γεώργιο Ανεμογιάννη που υπηρετούσε σε πλοίο της Μπουμπουλίνας.
Ήταν πρωί 28 Μαΐου ο Γιώργος Ανεμογιάννης μπήκε στο πυρπολικό ολομόναχος, πίσω ήταν η βάρκα που θα τον έπαιρνε. Μέσα ήταν ο Μυργιαλής με 10 άνδρες για κωπηλάτες. Πιο πέρα ακολουθούσε ο Ανδριανός Σωτηρίου με το πλοίο «Λυκούργος» να τους πάρει. Ο Γιώργος οδηγούσε ατάραχος το πυρπολικό εναντίον μιας τουρκικής κορβέτας. Ο Μυργιάλης πριν ακόμα το καράβι κολλήσει στο τουρκικό, πέταξε το δαδί που κρατούσε, άναψε τη φωτιά και έκοψε το σχοινί της βάρκας. Όταν κατάλαβε ότι η ενέργειά του ήταν άκαιρη, γύρισε πίσω και άρχισε να φωνάζει στον Ανεμογιάννη να εγκαταλείψει το πλοίο. Αλλά ο γενναίος ναύτης έμεινε στο τιμόνι του φλεγόμενου πυρπολικού και συνέχισε να το οδηγεί παρά τις εκκλήσεις των συναδέλφων του να πέσει στη θάλασσα να σωθεί. Σιγά σιγά οι φλόγες έφτασαν στην πρύμνη και ο Γιώργος κρεμάστηκε από το παλάγκο έξω από το πλοίο, χωρίς να αφήσει το τιμόνι. Σε λίγο η φωτιά επεκτάθηκε τόσο που ο γενναίος ναύτης έπεσε στη θάλασσα και με το ένα χέρι προσπαθούσε να κρατήσει ακόμα το τιμόνι.
– «Πέσε στη θάλασσα Γιώργη να σε γλυτώσουμε. Θα σε κάψει η φωτιά!»
– «Λευτεριά ζητάμε ορέ αδέρφια, κι εγώ γιά τήν πίστι μας θέλ’ αποθάνει πρώτος, μα την χρυσή πατρίδα μας άν διά μιάς καή ο φλόκος!»
Μη μπορώντας να παραμείνει περισσότερο στο σκάφος πού καιγόταν, έπεσε στη θάλασσα και άρχισε να κολυμπά προς τα ελληνικά πλοία. Μάταια όμως. Καθώς είχε οδηγήσει το πυρπολικό σε απόσταση βολής πιστολιού από τα εχθρικά σκάφη, 6 βάρκες, πού στάλθηκαν, το απώθησαν με αποτέλεσμα να καεί άσκοπα. Και όχι μόνον αυτό.
Συνέλαβαν ζωντανό τον άτυχο Ανεμογιάννη, τον οποίο ανέμενε φρικτή τύχη, τον μετέφεραν στην τουρκική ναυαρχίδα, στο κατάστρωμα της οποίας, αφού ΣΟΥΒΛΙΣΤΗΚΕ με τέχνη ώστε να μείνει ζωντανός, ΨΗΘΗΚΕ σε σιγανή φωτιά, ενώ οι σπαρακτικές κραυγές του έφθαναν μέχρι τα ελληνικά πλοία.
Το απανθρακωμένα σώμα του Γιώργου το κρέμασαν για αρκετές ημέρες στο Κάστρο «ως λάβαρο της βαρβαρότητας τους» για εκφοβισμό. Η αρραβωνιαστικιά του Κωνσταντινιά Λέκα δεν θα ξανάβλεπε τον αγαπημένο της. Δεν παντρεύτηκε ποτέ πέθανε το 1871.
Ο ιστορικός Δημ. Φωτιάδης βάζει τον Γιώργο, δίπλα στον μάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης Αθανάσιο Διάκο. Πιστεύει ότι πρέπει να αναφέρεται μαζί με τον Κυναίγειρο, ο οποίος επιχείρησε μετά την μάχη του Μαραθώνα να κρατήσει με τα χέρια του, τα Περσικά πλοία.
Μνημείο του Γιώργου στήθηκε στον Ενετικό προμαχώνα στην είσοδο του λιμανιού της Ναυπάκτου και στην πατρίδα του στους Παξούς.
Γιώργος ΑΝΕΜΟΓΙΑΝΝΗΣ αιώνιο παράδειγμα πατριωτισμού και παλικαριάς!!